Hoofdmenu
Home Geschiedenis

In 1979 werd Stichting Schildpad opgericht naar aanleiding van het feit dat er vanwege de verkoop van waterschildpadden in Nederland allerlei wantoestanden ontstonden rond de verzorging van deze reptielen.
De onkunde, vaak versterkt door al dan of niet doelbewust gegeven verkeerde voorlichting van dierenspeciaalzaken, leidde er destijds (begin jaren 70) toe dat van de 500.000 geïmporteerde waterschilpadden (leuk, 4 cm, groter worden ze niet enz.) per jaar 450.000 het niet langer dan 6 maand overleefden.

Van de overige 50.000 gaat binnen anderhalf jaar nog eens zo'n 80% dood, van het restant wordt al snel afstand gedaan zoals het door de wc trekken, loslaten in de ongeschikte nederlandse natuur enz.

Toen in 1976 door een aantal mensen een asiel werd ingericht om de laatste overlevenden toch nog een kans te bieden op een goed, maar vooral definitief onderkomen, liep het storm.
De oprichting van een Stichting Schildpad bleek noodzakelijk. De asiels vulden zich en al snel begrepen de asielhouders dat aan deze wantoestanden een einde moest worden gemaakt.

Het probleem diende bij de wortel aangepakt te worden; juiste voorlichting, ontmoediging en andere akties haalden de media en tot op de dag van vandaag werpt deze methode nog steeds zijn vruchten af.

Het destijds aan de weg timmeren in allerlei interviews voor radio en televisie (Showroom, Speakerscorner, Belfleur, enz.), een handtekeningenpetitie officieel aangeboden in den Haag en het met "afraad stands" op allerlei beurzen aanwezig zijn beleefde zijn hoogtij jaren tussen 1979 en 1983.

Mede dankzij de jaarlijkse donatie van €250,- van de Dierenbescherming Afdeling Enschede plus wat kleinere donaties van sympathisanten (meestal in natura),
de bijdragen van (ex-)eigenaren van afstandsdieren "draait" het Schildpadden Opvangcentrum al jaren.

Medio augustus 1995 bleek een forse uitbreiding noodzakelijk, er werd een nieuwe ruimte met waterbassins in gebruik genomen.
Via veel "regel- en ritselwerk" werd een oud gebouwtje omgetoverd tot een Schildpadden Opvangcentrum waarin plaats is voor zo'n 200 waterschildpadden, wachtend op herplaatsing of hun laatste jaren slijten.

De al zo lang gewenste quarantaine mogelijkheid werd gerealiseerd en eveneens een zwembassin in de buitenlucht.

Dankzij de hulp van meerdere vrijwilligers bleef het ook mogelijk om op de diverse gelegenheden een "afraad stand" te bemannen waar de problematiek van de huisvesting en het lot van de in Nederland geïmporteerde waterschildpadden wordt gevisualiseerd.
Mede hierdoor groeide en groeit vooral in Twente en omstreken het besef dat waterschildpadden niet als huisdier gekocht dienen te worden en - indien al aangeschaft - de verzorging en huisvesting meestal aangepast dient te worden.

Dagelijks is er een telefonisch spreekuur bij Stichting Schildpad, waar veelvuldig gebruik van wordt gemaakt door mensen die goede voorlichting over de verzorging en het houden van waterschildpadden vragen en krijgen, medische adviezen bij zieke schildpadden worden gegeven en waar mensen af wordt geraden om aan schildpadden te beginnen.

Stichting Schildpad timmert in toenemende mate aan de weg, onder andere gesteund door de Dierenbescherming, ARCA (overkoepelende opvang- en herplaatsings instelling) en vele andere sympathisanten.

In 1997 werd de import van roodwangschildpadden verboden evenals de larven van de brulkikker.
Stichting Schildpad mocht in Den Haag meepraten over een op handen zijnd verbod, op basis van vermeende faunavervalsing.
De waarschuwing van Stichting Schildpad dat het probleem zich zou verschuiven naar andere soorten waterschildpadden werd weliswaar erkend, echter woog onvoldoende mee om het probleem op grotere schaal aan te pakken.
Het handvat was immers faunavervalsing en niet ongeschiktheid als huisdier met de daaraan verbonden gevolgen.

Het begin van de jaren 2000 lieten een duidelijke kentering zien in het aanbod van afdankers en gevonden waterschildpadden.

De reeds voorspelde verschuiving van aangeboden soorten waterschildpadden werd door handelaren gretig aangegrepen om een forse prijsverhoging voor levende waterschildpadden door te voeren.
Van 4 gulden naar (soms) bijna 20 Euro!!.. Ander soorten, dus hogere prijzen.

Gevolg: de impulsaankopen bij dierenspeciaalzaken werden minder, er werd vanwege de hogere aanschafwaarde ook meer nagedacht over verzorging en huisvesting.
E.e.a. een schijnbaar gunstige ontwikkeling.

Stichting Schildpad draait sinds deze tijd met beduidend mindere aantallen (gemiddeld 110) opvangdieren.
Omdat er vanuit vele richtingen nog steeds schildpadden binnengebracht worden neemt het aantal echter weer gestaag toe.
Bijvoorbeeld ook omliggende dierenasiels (Apeldoorn, Deventer, Meppel enz) komen met een bepaalde regelmaat dieren brengen,

Op dit moment worden de bakken bevolkt door enige tientallen waterschildpadden, variërend tussen 6 en 41 cm schildlengte en 11 landschildpadden.
Jaarlijks worden tussen de 20 en 45 schildpadden binnengebracht, daarnaast slangen, hagedissen spinnen en zelfs wandelende takken.
Als asiel voor "afwijkende diersoorten" weten ook mensen met verouderde/afstands fretten ons te vinden. We laten een beperkte opvang van dit soort dieren toe.

De destijds geregelde opvangmogelijkheid voor andere exoten zoals slangen, hagedissen en zelfs schorpioenen en vogelspinnen blijkt inmiddels niet voor niets gerealiseerd te zijn.
Na een lange periode waarin dit soort exoten door sommige dierenambulances rechtstreeks door werden gebracht naar - hoe is het mogelijk - een handelaar, komen deze dieren weer terecht bij Stichting Schildpad, die hier de kennis en plaatsingsmogelijkheden voor heeft en vooral geen commercieel belang.

Gesteld kan worden dat het probleem van afgedankte schildpadden en andere reptielen, amfibieën en exoten alleen kan worden aangepakt met publicaties, acties, voorlichting door bijv krantenartikelen, beursbezoek. 
Vooral een regelmatige, intensieve controle op dierenspeciaalzaken wierp in het verleden zijn vruchten af.
Foute voorlichting met een verkeerde voorstelling van zaken trokken veel aspirant huisdieraanschaffers over de verkeerde (reptielen)streep
Er dient vooral het bij het publiek bekend te worden dat bijvoorbeeld de alom gepromote baardagame in een terrarium maar voor erg weinig kinderen het huisdier is waar ze altijd al van droomden en dat allergie voor pelsdieren meestal niet kan worden gecompenseerd met een "kaal" dier.
Overigens: Stichting Schildpad ageert ook al jaren tegen goudvissen in kommen....